Białowieża
17-19 stycznia 2019

Program szczegółowy


Program szczegółowy do pobrania (PDF)

  

 

Streszczenia zjazdowe:

 

Aktywność egzoglikozydaz lizosomalnych w moczu chorych na otępienie.

Karolina Wilczyńska1, Zuzanna Brzózka2, Sylwia Chojnowska3, Emil Rozenek2, Daniel Zalewski1, Agnieszka Kułak-Bejda1, Katarzyna Simonienko1, Beata Galińska-Skok1, Beata Konarzewska1, Sławomir Dariusz Szajda1,3

1Klinika Psychiatrii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

2Studenckie Koło Naukowe przy Klinice Psychiatrii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

3Wydział Nauk o Zdrowiu Państwowej Wyższej Szkoły Informatyki i Przedsiębiorczości w Łomży

 Około 50 milionów osób na całym świecie choruje na otępienie, z czego choroba Alzheimera stanowi do 70% wszystkich zachorowań. Światowa Organizacja Zdrowia przewiduje, że w 2050 roku problem otępienia dotyczył będzie około 135 milionów osób. Biomarkerami choroby Alzheimera o potwierdzonej wysokiej czułości i specyficzności mogą być identyfikowane w płynie mózgowo-rdzeniowym: Amyloid β (jego forma Aβ1-42) oraz Białko Tau (jego formy tTau i pTau) oraz badanie pozytronowej tomografii emisyjnej.

Wydaje się, że przydatne w diagnostyce Alzheimera oraz pozostałych chorób otępiennych może być oznaczenie aktywności egzoglikozydaz lizosomalnych, biorących udział w rekonstrukcji tkanek zmienionych chorobowo. Mogą pełnić one rolę markerów, pomocnych w wczesnym rozpoznaniu choroby.

Poszukując potencjalnych biomarkerów otępienia w łatwo i bezinwazyjny sposób dostępnym materiale biologicznym dokonaliśmy pomiaru aktywności egzoglikozydaz lizosomalnych: N-acetylo-β-heksozoaminidazy (HEX) i α-mannozydazy (MAN) w moczu pacjentów z rozpoznanym otępieniem typu Alzhimera oraz otępieniem naczyniowym.

Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w moczu 15 pacjentów z rozpoznanym otępieniem alzheimerowskim w wieku 79,6±5,3 lat oraz 15 pacjentów z otępieniem naczyniowym w wieku 81,1±5,3 lat, hospitalizowanych w Oddziale Psychogeriatrii SPP ZOZ w Choroszczy. Badane grupy liczyły po 10 kobiet i 5 mężczyzn. Wszyscy badani zostali poddani zgodnej z aktualnymi standardami diagnostyce różnicowej, obejmującej tomografię komputerową głowy, badania laboratoryjne i badanie psychologiczne, na podstawie której rozpoznano określony typ otępienia. Do badania nie zakwalifikowano pacjentów, u których stwierdzono choroby współistniejące, mające udowodniony wpływ na aktywność egzoglikozydaz lizosomalnych. Aktywność egzoglikozydaz lizosomalnych: HEX i MAN oznaczono metodą kolorymetryczną i wyrażono w pKat/mL. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej testem t-Studenta. Za poziom istotności statystycznej przyjęto p<0,05.

Wyniki: Wyniki badania wskazują na istotnie wyższą aktywność MAN w moczu pacjentów z otępieniem alzheimerowskim w porównaniu do pacjentów z otępieniem naczyniowym (p≈0,034). Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic w aktywności HEX między porównywanymi grupami.

Wnioski: Uzyskane wyniki sugerują, że oznaczenie aktywności MAN w moczu może mieć zastosowanie w diagnostyce różnicowej otępień. Wymaga to dalszych badań, na większej grupie osób z otępieniami.

 

 

„Urodzony 4 lipca” 1983 roku w Białymstoku – niealgorytmiczna ocena zaburzeń psychicznych mężczyzn urodzonych w stanie wojennym tego samego dnia, w tym samym szpitalu oraz ich rodzin.

M. Stankiewicz, B. Galińska-Skok, D. Stankiewicz

Klinika Psychiatrii, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

 

Ocena podaży wybranych nutraceutyków w racjach pokarmowych kobiet z zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi w zależności od przebiegu choroby.

E.Stefańska1, A.Wendołowicz1, M.Lech1, K.Wilczyńska2, B.Konarzewska2, L.Ostrowska1

1Zakład Dietetyki i Żywienia Klinicznego, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

2Klinika Psychiatrii, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku

Wstęp. U pacjentów psychiatrycznych ryzyko wystąpienia chorób dietozależnych jest wyższe niż w populacji ogólnej, stąd też monitorowanie podaży nutraceutyków w całodziennych racjach pokarmowych tych pacjentów zasługuje na szczególną uwagę.

Cel. Celem pracy była ocena zawartości wybranych nutraceutyków w całodziennych racjach pokarmowych kobiet z rozpoznaniem zaburzeń depresyjnych nawracających w zależności od wybranych cech klinicznych choroby, takich jak nasilenie objawów depresji, czas trwania choroby, wiek, w którym po raz pierwszy pojawiły się objawy oraz całkowita liczba przebytych epizodów.

Materiał i metody. Badaniami objęto 28 kobiet z zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi,  i 30 zdrowych kobiet stanowiących grupę kontrolną. W ocenie ilościowej sposobu żywienia wykorzystano wywiad 24-godzinny. W opracowaniu wartości odżywczej całodziennych racji pokarmowych posłużono się programem komputerowym Dieta 5.0. Analizę statystyczną przeprowadzono w oparciu o program Statistica 12.0 z wykorzystaniem testów: t dla dwóch prób niezależnych i χ2.

Wyniki. Porównując racje pokarmowe kobiet z depresją wykazano, iż cechowały się one istotnie niższą zawartością witaminy C, folianów, choliny, selenu, a wyższą sodu w porównaniu z racjami pokarmowymi kobiet zdrowych. Pomimo wykazanych różnic w spożyciu wybranych nutraceutyków zaobserwowano, iż podaż witaminy D, folianów, choliny, wapnia, żelaza, jodu była poniżej zaleceń we wszystkich grupach kobiet. Zbyt wysokie spożycie niezależnie od porównywanej grupy dotyczyło witaminy B6 oraz sodu.

Ponadto otrzymane rezultaty wskazują, że dłuższy czas trwania zaburzeń depresyjnych związany był z niższą podażą folianów, magnezu i selenu w diecie. Odnotowano również, iż zwiększenie liczby epizodów depresji było związane z niższą zawartością w diecie folianów oraz selenu. Nie odnotowano istotnej statystycznie zależności między wiekiem zachorowania i nasileniem objawów depresji a podażą ocenianych składników odżywczych.

Wnioski. W badaniach odnotowano, iż spośród ocenianych cech klinicznych czas trwania choroby okazał się zmienną pozostającą w najsilniejszym związku z podażą wybranych nutraceutyków.

 

What do medical students think about medical doctors struggling with mental heath issues?

Zuzanna Goetz, Marcin Zarzycki, Magdalena Flaga-Łuczkiewicz

Objective:  The phenomenon of psychiatric stigmatisation is probably as old as psychiatry itself. Although the medical personnel should have professional knowledge about psychiatric disorders, there is some tendency to stigmatise people with mental health issues, especially other medical professionals. Is this prejudice only present in postgradual career or it may occur already during medical studies? The aim of this study was to examine the attitude of future doctors towards medical doctors with mental health disorders.

Method:  An anonymous survey consisting of four questions was answered by the  Polish medical students (n=500 responders). Eleven psychiatric disorders were compriced and graded on a scale 0-4 by study participants according to perceived security of working as a Medical Doctor (MD) with a given disorder.

Results:  The majority of the participants understood the need of consultancy by psychiatrist while suffering from a mental health disorder (70%). Students presented more stern answers when assesing each of the eleven disorders separately versus the answers concerning the general question. Also the statistically significant difference were revealed based on sex (females answered less stirctly than males)  and experience with psychiatric clinical classes (studenst who underwent the clinics tend to answer more censorious than those without this practice).

Conclusion:  Medical students tend to answer with less discrimination for general questions but they demonstrate more strict judgment when asked about every single disorder separately. After attending psychiatry clinics they show even more critisim towards medical doctors with mental health problems. There is a significant need for special anti-stigmatisation classes during university education.

 

Poziom interleukiny 1 a funkcje kognitywne i nasilenie objawów zaburzeń depresyjnych u  chorych leczonych systemową terapią przeciwnowotworową.

lek. Justyna Jasionowskaa#, dr hab. n. zdr. Monika Talarowskaa*#, dr n. med. Ewa Kalinka-Warzochab, mgr Aleksandra Skibaa, prof. dr hab. n. med. Janusz Szemrajc, dr n. med. Iwona Mikołajczykd, mgr Paulina Maruszewskaa, lek. Maria Filipa, prof. dr hab. n. med. Piotr Gałeckia

a Klinika Psychiatrii Dorosłych, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

b Klinika Chirurgii Onkologicznej i Chorób Piersi, Instytut Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi

c Katedra Biochemii Medycznej, Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Łódź

d Oddział Chemioterapii z Pododdziałem Diagnostyki i Terapii Onkologicznej Regionalnego Ośrodka Onkologicznego, Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Łodzi

Wstęp:  Stosowanie w leczeniu przeciwnowotworowym leków cytostatycznych związane jest z występowaniem u pacjentów różnorodnych objawów niepożądanych, m.in. zaburzeń funkcji poznawczych. Przypuszcza się, iż neurotoksyczność leczenia onkologicznego wynika z działania prozapalnych cytokin na ośrodkowy układ nerwowy, jednakże dokładny mechanizm nie jest do końca poznany.

Cel:  Celem niniejszej pracy jest ocena zależności pomiędzy ekspresją interleukiny 1 (IL -1) a  nasileniem deficytów kognitywnych oraz objawów zaburzeń depresyjnych u chorych poddanych  systemowej terapii przeciwnowotworowej.

Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 55 pacjentów leczonych systemową chemioterapią przeciwnowotworową. Ocena funkcjonowania poznawczego została przeprowadzona przy użyciu następujących metod neuropsychologicznych: Trail Making Test A&B (TMT), Stroop Color-Word Interference Test, Verbal Fluency Test (VFT). Do oszacowania dynamiki nasilenia objawów zaburzeń depresyjnych wykorzystamo Skalę Depresji Hamiltona (Hamilton Depression Rating Scale, HDRS, HAM-D). Oceniano również ekspresję dla IL-1. Pomiary były wykonywane w  dwóch etapach: przed rozpoczęciem leczenia (E-I) oraz po jego zakończeniu (E-II).

Wyniki: Wykazano istotne statystycznie różnice poziomu ekspresji na poziomie białka IL-1α (p<0.005) oraz IL-1β (p<0.001) pomiędzy E-I i E-II. Nasilenie objawów depresji na E-II w porównaniu z E-I uległo zmniejszeniu (p=0.063). Stwierdzono, iż w pierwszej części testu Stroopa czas potrzebny do jego wykonania uległ wydłużeniu na E-II (p=0.03). W pierwszej części VFT pacjenci po zakończeniu leczenia prezentowali słabsze wyniki  (p<0.001). Stwierdziliśmy zależność pomiędzy ekspresją IL-1α a nasileniem objawów depresji i deficytem sprawności poznawczej.

Wnioski: 1. Rozpoznanie choroby nowotworowej w badanej grupie wiązało się z wystąpieniem objawów łagodnego epizodu  depresji. 2. Nasilenie objawów depresji na drugim etapie badania uległo zmniejszeniu. 3. Nie stwierdzono istotnego pogorszenia funkcji poznawczych  badanych po zakończonym cyklu leczenia. 4. W przypadku IL- 1α zaobserwowaliśmy na obydwu etapach badania zależność wskazującą na związek poziomu ekspresji na poziomie mRNA i białka z nasileniem objawów depresji i osłabieniem sprawności poznawczej w każdym z wykonywanych testów.